Afgelopen weekend was ik op Lorelei. Een festival alleen voor vrouwen. Een plek om me onder te dompelen in vrouwelijke energie, in zachte kracht. Een moment voor mezelf, ‘me-time’. Ik had ernaar uitgekeken, naartoe geleefd. En het heeft me veel gebracht.

Nog niet eerder had ik een weekend doorgebracht met alleen ‘sisters’. Vrouwen uit Nederland, België en zelfs Peru. Jonge vrouwen, oudere vrouwen, groot, klein, dik, dun, elk met een eigen verhaal en voorgeschiedenis. Maar allemaal even mooi. Ieder op haar eigen manier. Wat ben ik blij dat ik mezelf dit weekend heb gegund.

Mijn Lorelei


Na de nodige voorpret kwam ik vrijdagmorgen aan op het terrein. Ik zocht een slaapplek uit in één van de vier tipi’s en installeerde me. Na een eerste shopronde op de markt, was het tijd voor de openingsceremonie.

Openingsceremonie

Een veld met 400 vrouwen. Eerst nog babbelend, maar als vanzelf werd iedereen stil. Nog voordat Hilde, de ‘moeder’ van Lorelei, een eerste woord gesproken had. Met momenten van bij jezelf naar binnen gaan, van verbinden en uitwisselen met onze zusters, het ontsteken van het Loreleivuur. Met klank, applaus en liefde, veel liefde werd Lorelei geopend. De energie voor het festival neergezet. Indrukwekkend!

En vanaf dat moment ontvouwde mijn Lorelei zich als vanzelf. Ik schreef me in bij de workshops van mijn voorkeur, maakte mijn keuze voor het avondprogramma van de vrijdag. Ik ontmoette een aantal vrouwen die ik ken, en had korte of langere uitwisselingen met vrouwen die ik niet kende.

Het transformerende vuur

De eerste nacht sliep ik slecht. Er was spanning en onrust. In mijn hoofd en in mijn lijf. En waar ik thuis soms blijf draaien in mijn bed. Of uit bed ga om te schrijven, een kop kamillethee te drinken, of te huilen, in mijn eentje, was er nu een plek om naartoe te gaan. Het Loreleivuur op het Mysterieveld, dat tijdens de openingsceremonie was ontstoken. Ik ging er naar toe. Er zaten twee vrouwen bij het vuur te waken. In stilte voegde ik me bij hen. Ik had geen behoefte aan een gesprek, had genoeg aan mezelf. Ik keerde naar binnen en voelde de transformerende kracht van het vuur. De omhulling van de Hoedsters. De steun van de Maria’s. Ik voelde me ingebed en kwam tot rust. In dankbaarheid offerde ik een dennenappel aan het vuur. Ik ging, ontladen en opgeladen tegelijk, terug naar mijn slaaptipi.

Wat doe jij eigenlijk als je slecht kunt slapen?

Zaterdag: vertrouwen, dromen en vertrouwd

Zaterdagochtend deed ik mee aan de Hartchakrameditatie in het Wake Up Programma. Daarna begaf ik mij naar Het Huis van de Grootmoeders. Ik werd welkom geheten en kon deelnemen aan de Voormoederopstellingen. Een helende workshop, waarin mijn (zelf)vertrouwen en dankbaarheid is gegroeid en gegrond.

‘s Middags ontving ik een individueel consult van Mura, met het Siberisch Stenenorakel. Wat het orakel en Mura mij vertelden was raak. Zo raak dat ik ervan moest huilen. Confronterend en liefdevol tegelijk. “Je mag groter dromen”. Dat zijn de woorden die me het meest zijn bijgebleven uit dit inzicht gevende half uur.

Ik ging  naar de danstent waar een biodanzaworkshop werd gegeven. Vertrouwd voor mij, want dit was een workshop van Marieke, de prachtige vrouw bij wie ik wekelijkse biodanzalessen volg. Ik kon gaan dansen met alle gevoelens en ervaringen die ik sinds mijn aankomst op Lorelei had opgedaan. En dat kwam tot uiting in de eindcirkel. Het nummer ‘Reach’ van Gloria Estefan raakte de gevoelige snaar. Kwam binnen in mijn hart. Dit lied gaat over ‘grote dromen’.

Zondag: onthaasten, helende klanken en Healingstick

Om half 8 maakte ik mijn vrouwenlichaam, bekken en baarmoeder wakker en warm onder bezielende begeleiding van Sifra en de Spirits. Na afloop van de workshop kocht ik haar boek ‘Het vergeten weten’. Goedkoper dan in de boekhandel en met een persoonlijke boodschap.

Ik had nog drie kwartier voordat de eerste workshopronde van deze zondag begon. Ik wilde ontbijten, douchen en aankleden. Ojee….te weinig tijd….haast. Mijn maag besloot eerst te willen eten. Ik at mijn broodje roerei met smaak en raakte aan de praat met twee vrouwen.

Een mooie ont-moeting rijker, kwam ik ongedoucht, maar wel omgekleed om iets over half tien bij de workshop aan. Ik deed ‘Stembevrijding en Latifameditatie’ bij Evelien. De gelegenheid om mezelf te laten horen, er volledig te zijn in de mantra ‘I AM’. Helende klanken te ontvangen en te geven. Rust te voelen.

In de laatste workshopronde van dit Loreleifestival ging ik een Healingstick maken. Ik had een takje gevonden op het terrein. Een klein takje van zo’n 12 cm, lijkend op het voorbeeld dat Suzan had laten zien op vrijdag. Ik ging toch even kijken tussen de stokken uit de voorraad. Ik werd geroepen door een robuuste tak, met twee uiteinden als een wichelroede, met het mos er nog aan. JA, dit werd mijn healingstick. Niet dat bescheiden takje dat ik zelf had meegenomen. Ik mocht ‘groter dromen’, toch?

Lukt het jou om groot te dromen en je eigen ruimte in te nemen?

Sluitingsceremonie en thuiskomst

Mijn healingstick nam ik mee naar de sluitingsceremonie. Het laatste moment om me onder te dompelen in de vrouwelijke energie, de bedding van het festival. Nog even opladen om de overgang naar de gewone wereld, naar man en kinderen, voor te bereiden. Na het inpakken van mijn spullen en een autorit van een uur, ben ik thuis. Ik word enthousiast en liefdevol binnengehaald door mijn dochters. Mijn man laat zich een kort moment losweken van de voetbalsamenvattingen op t.v. om mij een knuffel te geven. Ik ben er!

En wat neem ik mee uit het festival? Dat ik groter mag dromen natuurlijk! Maar ook vertrouwen en overgave. Dat die dromen uit gaan komen. Nu of later. Precies zoals ik verwacht of in een totaal andere vorm. Dromen van het hart worden gehoord en gezien. Altijd. Dromen van het hart worden werkelijkheid. Het is er al. Al wil je ego je soms iets anders voorspiegelen. Dus, haal eens diep adem en ervaar, voel of zie de dromen van jouw hart…..

Wat zijn de dromen van jouw hart? Laat ze achter in een reactie!
Geef je over en vertrouw!

Pin It on Pinterest

Share This
X